Ga naar de inhoud 
In Nederland worden kinderen die stotteren helaas nog vaak gepest. Uit onderzoek onder acht- tot veertienjarige kinderen blijkt dat kinderen die stotteren vaker door hun klasgenoten worden aangemerkt als gepeste kinderen (38 procent vs. 11 procent). “Als ik de schrijnende verhalen hoor van kinderen die gepest worden omdat ze stotteren, schieten de tranen nog steeds in mijn ogen”, vertelt Ingrid Del Ferro, stottertherapeut en CEO van het Del Ferro Instituut.
Wat kun je als ouder doen als je kind wordt gepest?
“Als ouder is het vreselijk om te ontdekken dat je kind wordt gepest. Pesten heeft namelijk een verwoestende impact op je kind. Vaak gaat pesten gepaard met andere vormen van ongewenst gedrag zoals discriminatie, agressie en geweld. Het is essentieel om pesten vroegtijdig te herkennen en aan te pakken om een veilige en inclusieve omgeving te creëren voor je kind”, aldus de stottertherapeut. Hoe je dat doet? Del Ferro geeft haar tips.
2. Versterk het zelfvertrouwen van je kind
Door het pesten krijgt het zelfvertrouwen van je kind een flinke knauw. Geef duidelijk aan dat het absoluut niet de schuld van je kind is dat het gepest wordt. Versterk het zelfvertrouwen door regelmatig te benoemen wat je kind goed kan.
3. Ga in gesprek met de leerkracht
Het is van groot belang om direct een plan van aanpak te bespreken met de leerkracht of de schoolleiding. Het kan zinvol zijn om samen met de klas en de docent spelregels op te stellen: wat is prettig voor iedereen? Wat doen we niet als klas? En evalueer deze regels regelmatig gezamenlijk.
Lars gaf een spreekbeurt over stotteren aan zijn klas
“Een mooi en superdapper voorbeeld is van Lars, een van mijn cursisten,” vertelt Ingrid. “Lars is acht jaar oud en had de moed om een spreekbeurt te houden over stotteren. Hij vertelde wat stotteren is en hoe het voelt om vast te lopen op woorden of letters en niet te kunnen zeggen wat je wilt zeggen.
Ook legde hij uit hoe het voor hem is om vaak maar niets te zeggen, terwijl hij het antwoord eigenlijk wel weet. Hij vertelde hoe het voelde toen de klas om hem moest lachen toen hij werd nagedaan, en hoe eenzaam en verdrietig hij zich toen voelde. Lars kreeg een groot applaus na zijn spreekbeurt, en kinderen boden zelfs hun excuses aan. Lars ging van gepeste jongen naar de held van de klas.”
