Ga naar de inhoud 
Vandaag is het Wereld Stotterdag. Mensen die stotteren worden nog vaak onderschat. Nynke deelt daarom openhartig haar verhaal met LINDA.meiden.
Stotterprobleem
Hoewel stotteren voor sommige mensen geen belemmering is, ligt Charity nachtenlang wakker van onzekerheid en schaamte. Uit onderzoek van het Del Ferro Instituut blijkt dat bijna de helft van de mensen met een stotterprobleem last heeft van depressiviteit en dat één op de zes zelfs aan zelfdoding denkt. Stotteren heeft bij deze mensen grote impact op hun sociale leven en arbeidskansen. Zo ook bij Charity, die op haar twaalfde van haar logopedist te horen krijgt dat ze nooit meer van haar stotter afkomt.
Charity zit in groep drie als ze voor het eerst merkt dat stotteren haar in de weg zit. “Ik had toen een leesmaatje uit een hogere klas aan wie ik voorlas. Eerst was dat mijn zus en ging het lezen prima. Maar toen ik een nieuw leesmaatje kreeg, kreeg ik geen zin meer voorgelezen.”
Al snel beseft Charity zich dat ze “anders” is. “Een jaar later veranderde ik van basisschool en stond ik als zevenjarige voor een nieuwe klas. Ik veranderde toen van een blij ei naar een stil meisje. Door mijn stotter was ik bang dat anderen me niet leuk vonden.”
Logopedie
Stotteren uit zich bij Charity in grimassen. “Dan blijf ik hangen in een letter en trek ik een scheef gezicht – omdat het me moeite kost om een volgend woord te zeggen. Op de basisschool raakten kinderen eraan gewend, maar mijn gezichten werden soms nagedaan. Ik heb dat nooit gezien als pesten, maar het maakte me wel onzeker.”
In groep acht wil Charity zelf logopedie. “Mijn ouders hadden me toen ik vier was al een keer meegenomen. Toen zei de logopedist dat ik mijn stotter moest ontgroeien, zoals mijn moeder vroeger ook had gedaan. Dat gebeurde alleen niet. Op mijn twaalfde kreeg ik te horen dat ik al te oud was om eroverheen te groeien. Ik moest het omarmen.”
Spanning voor middelbare school
Charity ligt wekenlang wakker voor haar eerste dag op de middelbare school. “Ik kon niet slapen, had buikpijn van de spanning en overwoog me de eerste week ziek te melden. Alles zodat ik me maar niet hoefde voor te stellen in de klas. Het zeggen van mijn naam, was voor mij namelijk een struikelblok.
Als ik stotterde op mijn naam, kwam er altijd een A-klank uit. Daardoor dachten mensen dat ik Acharity heette. Ik weet nog dat ik anderen niet verbeterde als ze me zo noemde. Veel mensen snappen niet dat stotteren veel energie kost. Daardoor werd ik selectief in wat ik zei. Voor jou heet ik wel gewoon Acharity.”
Uitzichtloze toekomst
Charity voelt zich lelijk en dom door haar stotter. “Ik trok rare gezichten en had moeite met antwoorden in de klas. Daardoor dachten mensen dat er iets mis was met mijn hersenen. Ik zat opgesloten in mijn lichaam, omdat ik mezelf niet kon uiten zoals ik wilde. Maar volgens de logopedist moest ik dat maar accepteren.”
Aan het einde van de middelbare school ziet Charity haar toekomst uitzichtloos in. “Ik wilde werken in de zorg, maar mijn stagebegeleider had tegen me gezegd dat dat nooit ging lukken met mijn spraakgebrek. Dat ik ooit een relatie zou krijgen, zag ik ook niet voor me. Ik kon niet eens een normaal gesprek voeren. Ook mijn kinderwens leek me onrealistisch, want wie ging school bellen als het kind ziek was?”
Geen doorverwijzing
Charity gaat alsnog de opleiding tot zorgassistent doen, maar bereikt mentaal een dieptepunt. “De afgelopen jaren had ik van alles geprobeerd om alsnog van mijn stotter af te komen. Van hypnosesessies tot cursussen gericht op zelfvertrouwen. Niets leek te helpen, waardoor ik steeds meer hoop verloor en me depressief voelde.
Ik had gehoord van de cursus van Del Ferro, wat me uiteindelijk heeft geholpen, maar voelde me te slecht om daaraan te beginnen. Daardoor dacht ik nog negatiever over mezelf. “Ik was een teleurstelling, omdat ik er niet alles aan deed.”
Charity wil hulp van een psycholoog. “Maar ik kreeg geen doorverwijzing. Mijn depressieve klachten werden volgens mijn huisarts puur door mijn stotter veroorzaakt. Omdat ik al een cursus op het oog had, moest ik dat eerst maar proberen.”
Tools tegen stotteren
Uiteindelijk lukt het Charity om aan de Del Ferro cursus te beginnen. “De eerste dag werd ik meteen gevraagd om te praten voor een groep. Ik moest mijn handen tegen mijn ribben aanzetten. Dan wordt je middenrif omhoog geduwd en is het fysiek niet mogelijk om te stotteren. Het lukte me om mezelf zonder hapering voor te stellen – ik was in shock.”
Gedurende de cursus leert Charity haar lichaam beter besturen. “Ik oefende met verschillende tools, waardoor ik ook zonder handen mijn stotter kon bedwingen. Mijn zelfvertrouwen groeide en inmiddels pas ik de tools bijna automatisch toe. Als ik bijvoorbeeld merk dat ik snel praat, vertraag ik en als ik een stotter voel opkomen, stop ik even. Ik kan nu uren praten zonder vast te lopen – en mezelf eindelijk uiten zoals ik wil.”
Niet onderschatten
Aan anderen met een stotterprobleem, wil Charity graag meegeven dat hun gevoelens er mogen zijn. “De impact van stotteren moet niet worden onderschat, ook al zijn er ook mensen het niet als probleem ervaren. Accepteren is niet altijd de enige oplossing – en er zijn methodes die helpen.
Voor mij was dat Del Ferro, maar voor anderen misschien een andere cursus. Weet in ieder geval dat je meer bent dan het stotteren. Er is licht aan het einde van de tunnel en ik hoop dat mijn verhaal anderen kan inspireren.”
