Ga naar de inhoud Wanneer we in de maatschappij naar stotteren kijken, zien we vaak alleen de hoorbare blokkade of een herhaling van een letter. Dit is echter slechts een fractie van de werkelijke realiteit. Stotteren is geen onschuldig spraakgebrek. Het bepaalt welke cijfers een kind haalt op school. Welke studies een jongere durft te kiezen. Hoe hoog het salaris van een volwassene is. En ook hoe diep iemand wegzakt in een sociaal isolement.
Aan de buitenkant ziet niemand de last van misgelopen levenskansen. Berusting en acceptatie nemen de dagelijkse frustratie over deze gemiste kansen niet weg. In een maatschappij die vlotte communicatie vereist, breekt het uitblijven van een oplossing het zelfvertrouwen op de lange termijn volledig af. Op deze pagina lees je over de vergaande gevolgen van stotteren.
Wil je naast de impact op je loopbaan of de schooltijd van je kind meer lezen over de achtergronden van stotteren? Klik direct door naar de complete dossiers:
Stottertherapiemethoden: bekijk het onafhankelijke overzicht van alle behandelingen en stromingen in Nederland.
De oorzaak van stotteren: lees alles over het medische röntgenonderzoek en de werking van de middenrifspier.
Symptomen van stotteren: herken de primaire haperingen, secundaire tics en de fysieke kenmerken per leeftijd.
Spreken is een fysiologisch proces. Wanneer iemand stottert, reageert niet alleen het brein, maar het hele lichaam met een heftige overlevingsreactie.
Bij stotteren maakt het middenrif ongecontroleerde bewegingen. De natuurlijke, rustige opwaartse ademstroom valt hierdoor weg. De spreker probeert nu onbewust gelijktijdig te praten en in te ademen. Omdat dit onmogelijk is, slaat het lichaam direct alarm. De stembanden klappen als een reflexmatig slot dicht om de longen te beschermen.
Om het woord er met fysieke kracht alsnog uit te persen, gaat de spreker andere spiergroepen inschakelen die hier helemaal niet voor bedoeld zijn. Er ontstaat een enorme compensatiespanning in het lichaam. De nek- en schouderspieren worden reflexmatig strak aangetrokken, de kaken worden met extreme kracht vastgeklemd en de borstkas staat continu onder een onnatuurlijk hoge druk.
Dit urenlange fysieke gevecht eist een zware tol. Volwassenen kampen aan het einde van een werkdag vaak met spanningshoofdpijn en een chronisch vastzittende nek en rug.
Voor de buitenwereld valt het stotteren soms mee omdat de spreker er zo goed omheen praat. Maar deze schijnbare vloeiendheid eist achter de schermen een hoge mentale tol.
Waar een vloeiende spreker nagenoeg al zijn hersencapaciteit kan gebruiken voor de inhoud van een gesprek, is dit bij iemand die stottert een heel ander verhaal. Wetenschappelijk onderzoek met zogenaamde dubbeltaken toont aan dat spreken voor volwassenen die stotteren een onevenredig groot deel van de centrale cognitieve verwerkingscapaciteit opeist. Er treedt een constante cognitieve overbelasting op. Het brein moet namelijk continu op topsnelheid scannen op gevaarlijke letters, de ademhaling timen en synoniemen berekenen.
Je zegt hierdoor nooit wat je daadwerkelijk wílt zeggen, maar alleen wat op dat moment veilig voelt. Dit constante herprogrammeren van zinnen is een vorm van cognitieve topsport die de hele dag doorgaat.
Wetenschappelijk onderzoek naar de ervaringen van verborgen stotteren bevestigt dat deze constante hyperstaat leidt tot mentale uitputting. Het verklaart waarom volwassenen die stotteren aan het einde van een kantoordag vaak volledig mentaal opgebrand zijn, zelfs als ze fysiek alleen achter een computer hebben gezeten.
Het voortdurend moeten aanpassen van je eigen woorden en het gevoel dat je intellectueel minder competent overkomt op de buitenwereld dan je in werkelijkheid bent, sloopt het zelfbeeld. Er groeit onzichtbaar een diep minderwaardigheidscomplex. De spreker gaat zichzelf als minder capabel beschouwen, wat de spreekangst voor het volgende gesprek alleen maar verder voedt.
Stotteren stopt niet als de werkdag of schooltijd voorbij is. Het vreet zich diep in de vrije tijd, de mentale gezondheid en de persoonlijke relaties van de spreker.
De constante angst om negatief beoordeeld te worden, heeft verstrekkende psychische gevolgen. Grootschalig klinisch onderzoek toont aan dat tot wel 50% van de volwassenen die stotteren voldoet aan de criteria voor een klinische sociale angststoornis. Dit percentage ligt vele malen hoger dan bij de rest van de bevolking. Sprekers leven in een constante staat van verhoogde alertheid, altijd bang voor de volgende sociale afwijzing.
Telefoonangst is één van de meest hardnekkige uitingen van deze sociale angst. Aan de telefoon ontbreekt elk visueel contact. Je kunt geen gebaren maken om een woord kracht bij te zetten en stiltes vallen direct pijnlijk op. Zodra de telefoon rinkelt, schiet de hartslag omhoog en raakt de ademhaling ontregeld door acute stress. Veel volwassenen laten de telefoon simpelweg overgaan, wat leidt tot een enorme afhankelijkheid en dagelijkse frustratie in zowel privé- als werksituaties.
Een verjaardag, een feestje, een etentje in een restaurant of simpelweg een praatje maken met de buren: voor iemand die stottert zijn dit potentiële gevarenzones. Het vermijdingsgedrag dat hierdoor ontstaat is destructief. Men trekt zich steeds vaker terug of duikt weg achter een telefoonscherm om de confrontatie te ontvluchten. Dit leidt onherroepelijk tot een pijnlijk sociaal isolement en eenzaamheid, waardoor vriendschappen en liefdesrelaties buiten bereik blijven.
Omdat de ongecontroleerde bewegingen van het middenrif zich door de jaren heen steeds dieper in het spiergeheugen nestelen, verschilt de impact van stotteren per levensfase.
In de vroege jeugd zorgt stotteren voor de eerste frustraties thuis of op de opvang. Het kind merkt dat het verhaal er niet vloeiend uitkomt en trekt zich soms plotseling terug uit het spel. Wanneer deze prille ervaringen niet vroegtijdig worden gecorrigeerd, kan dit de basis leggen voor een levenslange spreekangst en een teruggetrokken karakter.
In de basisschoolleeftijd worden kinderen zich pijnlijk bewust van hun omgeving. De sociale tol begint hier al extreem vroeg: onafhankelijk onderzoek toont aan dat maar liefst 83% van de jongeren die stotteren te maken krijgt met pestgedrag of uitsluiting op school. Om dit te ontwijken, ontwikkelen veel kinderen verborgen stotteren.
Ze geven op school liever een fout of heel kort antwoord. Beter om ‘ik weet het niet’ te zeggen, dan het risico lopen om vast te lopen voor de klas. Het gevolg is dat deze kinderen structureel onderpresteren, wat leidt tot lagere schooladviezen die totaal niet passen bij hun werkelijke intelligentie.
In de puberteit verschuift de impact naar de emotionele binnenkant. Het stotteren leidt tot een intense angst voor mondelinge overhoringen, presentaties en sociale afwijzing tijdens een cruciale fase van de identiteitsvorming. Dit heeft verlammende gevolgen voor de toekomst: tieners kiezen hierdoor vaak een profiel of vervolgstudie die veilig voelt. Daar waar ze weinig hoeven te spreken in plaats van de studie die aansluit bij hun werkelijke dromen en talenten. Ze begrenzen hun eigen toekomst uit pure angst.
Bij volwassenen beheerst stotteren de complete loopbaan. Naast sollicitatiestress and telefoonangst, zorgt stotteren ervoor dat volwassenen onzichtbaar worden op de werkvloer. Carrières worden immers vaak gemaakt tijdens informele momenten: bij de koffieautomaat, tijdens netwerkborrels of door spontaan je vinger op te steken in een vergadering. Omdat de volwassen spreker deze situaties mijdt, blijft de werkelijke expertise onopgemerkt en blijft men structureel onder het intellectuele niveau werken.
Wie denkt dat stotteren na de schooltijd wel overwaait, stuit op de harde realiteit van de arbeidsmarkt. Volwassenen ondervinden dagelijks een glazen barrière die hun professionele groei belemmert.
De barrière op de werkvloer ligt helaas niet alleen bij de spreker zelf, maar ook bij de vooroordelen van de buitenwereld. Uit perceptie-onderzoeken blijkt dat werkgevers en recruiters mensen die stotteren structureel lager beoordelen op competentie, leiderschapskwaliteiten en emotionele stabiliteit, puur op basis van hun spraak. Zelfs met exact dezelfde diploma’s en werkervaring als een vloeiende concurrent, begint iemand die stottert direct met een achterstand bij een sollicitatie of promotieronde.
Grootschalig onderzoek van de University of South Alabama door Klein & Hood toont de harde realiteit aan over de achterstand op de werkvloer:
Omdat volwassenen hun stotteren soms proberen te camoufleren, kan er een grote financiële kloof ontstaan op de werkvloer. Het economische gevolg hiervan is gigantisch, zo blijkt uit langlopende onderzoeken:
Een veertien jaar durend onderzoek toont aan dat het misgelopen inkomen door stotteren gemiddeld oploopt tot duizenden euro’s per jaar.
Deze kloof wordt pijnlijk zichtbaar naarmate het inkomen stijgt. Een recente studie van de University of Florida, gebaseerd op data die over een periode van twintig jaar is verzameld, laat zien dat mensen die stotteren op het niveau van de topinkomens (vanaf $100.000,- per jaar) maar liefst vier keer minder vaak vertegenwoordigd zijn dan vloeiende sprekers.
Dit heeft alles te maken met het fenomeen van functie-opsluiting. Degenen die stotteren vluchten in solofuncties (zoals administratief of dataverwerking) waar weinig communicatie voor nodig is. Hierdoor worden ze overgeslagen voor prominente, interactieve rollen zoals managementposities of commerciële functies, terwijl die juist het hoogst worden beloond. Dit leidt tot een diepe frustratie. Je ziet minder competente, maar vlotter sprekende collega’s wel promotie maken, terwijl jij over de juiste capaciteiten beschikt.
In de hedendaagse maatschappij zie je een opmerkelijke beweging rondom stottertrots en radicale acceptatie. Activisten verkondigen dat stotteren een unieke eigenschap is die je moet omarmen. Er ontstaat zelfs openlijke boosheid richting mensen die hun spraakblokkades wel actief willen overwinnen. Traditionele therapeuten verschuilen zich achter officiële richtlijnen en beweren dat acceptatie de enige weg is.
Deze visies gijzelen hulpzoekenden die niets liever willen dan te ontsnappen uit hun stottergevangenis.
Media en traditionele instanties halen regelmatig dezelfde handvol succesverhalen aan. Denk aan beroemde acteurs zoals Bruce Willis, Emily Blunt, Samuel L. Jackson of Rowan Atkinson (Mr. Bean). Ook politici zoals de Amerikaanse president Joe Biden of bekende Nederlandse tv-gezichten en cabaretiers worden daarbij misbruikt als het ultieme boegbeeld. De boodschap luidt steevast: ‘Kijk naar hen, zij staan voor volle zalen en acteren op het allerhoogste niveau, dus stotteren hoeft je succes niet te belemmeren‘.
Dit is psychologische misleiding, wetenschappelijk bekend als de overlevingsbias. Men staart zich blind op die 0,01% die door een uitzonderlijke status de top bereikt en negeert de miljoenen mensen die achterblijven. Een Hollywoodster met een miljoenenbudget en een persoonlijk team als universeel rolmodel presenteren aan een hulpzoeker is statistische misleiding.
Wie dieper graaft, ontdekt de schokkende werkelijkheid. Deze mensen zijn geen overwinnaars, het zijn overlevers die een constante uitputtende strijd leveren tegen hun eigen lichaam.
Hetzelfde zie je terug op de werkvloer. Die ene collega die de wekelijkse verkooppitch ogenschijnlijk vloeiend overleeft, is geen rolmodel. Achter de schermen repeteert hij die presentatie honderden keren tot de tekst in zijn hoofd zit. Hij vermijdt ter plekke kritieke woorden, past realtime zinsverbouwing toe en accepteert de loodzware spanning .
De jonge kijker thuis of de gefrustreerde werknemer krijgt een foute schijnveiligheid voorgeschoteld: ‘Zie je wel, zij leven er ook mee, dus ik moet het ook maar accepteren‘. Dit romantiseert stotteren en ontneemt de motivatie om de fysieke bron aan te pakken. Berusting lost stotteren niet op, het maskeert slechts tijdelijk.
Neurowetenschappelijk fMRI-onderzoek legt de fysiologische verklaring bloot waarom een acteur op de set, een influencer in een gemonteerde video of jijzelf bij een ingestudeerde zin wel vloeiend spreekt, maar blokkeert zodra het onvoorbereid is. Uit het breinonderzoek naar hersenactiviteit tijdens verschillende spraaktaken blijkt dat er een fundamenteel neurologisch en taalkundig verschil is tussen spontane spraak en automatische of mechanische spraak:
Dit is een fysiologische bypass, exact hetzelfde mechanisme waardoor iemand die stottert plotseling wel vloeiend zingt of een accent nadoet. Het is een mechanische kunstgreep. Zodra het script wegvalt en er een onverwachte vraag komt, stort dit kaartenhuis in elkaar. De buitenwereld ziet een succesverhaal, maar de spreker ervaart de dagelijkse blokkades nog even hard.
Baanbrekend hersenonderzoek van het Max Planck Instituut, gepubliceerd in het medische vakblad Brain | Oxford Academic, toont exact aan wat er onzichtbaar gebeurt bij mensen die hun stotteren proberen te managen of te compenseren.
Neurobiologen ontdekten dat mensen die stotteren een hyperactief netwerk bezitten in de rechter hersenhelft. Dit netwerk functioneert als een constante fysiologische rem op het spreken. De publicatie van het Max Planck Instituut bevestigt dat deze overactiviteit de stappen naar het daadwerkelijke spreken blokkeert.
Zelfs als een acteur of collega ogenschijnlijk succesvol door de dag heen praat, levert zijn zenuwstelsel achter de schermen een uitputtende slag. Dit eist een gigantische mentale tol en leidt tot de chronische vermoeidheid waar vrijwel elke stotterende volwassene aan het einde van de dag mee kampt.
Wie de moed verzamelt en hulp zoekt, komt helaas vaak terecht in traditionele trajecten die alleen focussen op het leren accepteren van stotteren of het omgaan met spreekangst. In de psychologie bestaat voor dit foute mechanisme een bekend concept: aangeleerde hulpeloosheid.
Wanneer therapeuten herhalen dat stotteren ongeneeslijk is en dat je ‘ermee moet leven’, conditioneren ze het brein tot opgeven. Richt een methode zich alleen op het accepteren van de gevolgen? Dan blijven de ongecontroleerde, fysieke bewegingen van het middenrif gewoon in het spiergeheugen zitten. Stotteren steekt hierdoor op elk spannend of onverwacht moment de kop op. De angst blijft altijd sluimerend aanwezig.
Onze praktijkervaring met meer dan 13.000 succesvolle cursisten bewijst dankzij de neurowetenschap het tegendeel van dit berustingsmodel. Omdat stotteren zich fysiek voltrekt door het middenrif dat ongecontroleerde bewegingen maakt, ligt de oplossing in de training van deze spier.
Het menselijk brein bezit namelijk neuroplasticiteit. Dat is het structurele vermogen tot het aanleggen van nieuwe, permanente neurologische netwerken. Geavanceerd fMRI-hersenonderzoek naar intensieve spraak- en ademtraining toont aan dat gerichte training de communicatiewegen tussen de motorische planning en de daadwerkelijke spraakuitvoering in de hersenen permanent herstelt en versterkt. Het historische röntgenonderzoek van dr. Lemmers en dr. Van Hemert leverde hiervoor destijds via röntgendoorlichting al het onomstotelijke, visuele bewijs.
In de academische wereld noemt men een ademtechniek soms onterecht een managementtool, omdat men denkt dat je er je hele leven bewust bij moet nadenken. De praktijk bewijst anders. Bij het leren besturen van een auto denk je in het begin heel bewust na over de te nemen acties, maar na verloop van tijd treedt volledige automatisering op.
De Del Ferro-methode verhuist van je bewuste gedachten naar je spraakautomaat in het brein. Je spreekt na verloop van tijd automatisch volkomen vloeiend, zonder dat je er nog bij nadenkt. De ademhalingsfouten verdwijnen, de secundaire tics vallen weg, de zinsverbouwing stopt en de spreekangst verdwijnt definitief.
Week in week uit bouwen mensen bij ons deze echte spreekvrijheid op. Daarmee bewijzen wij dat de fysiologische natuurwetten superieur zijn aan de papieren protocollen van vele therapieën.
Lees hier alles over de wetenschappelijke onderbouwing van de Del Ferro-methode en het verslag van het röntgenonderzoek naar stotteren.
Nee, je persoonlijkheid verandert niet, maar je krijgt eindelijk de vrijheid om je werkelijke persoonlijkheid te tonen. Nu zitten je humor, intelligentie en spontaniteit nog opgesloten achter de spreekblokkades en het vermijdingsgedrag. Zodra je stottervrij spreekt zonder spreekangst vallen de barrières weg en mag je in elke situatie volledig jezelf zijn.
Ja, dit is een veelvoorkomend gevolg bij volwassenen. De hele dag door zinnen moeten scannen, synoniemen zoeken en telefoontjes ontwijken vraagt gigantisch veel energie. Deze chronische mentale en fysieke overbelasting put het zenuwstelsel uit, wat op de lange termijn vaak leidt tot ernstige burn-out klachten en chronische vermoeidheid.
Omdat de arbeidsmarkt en de maatschappij simpelweg niet wachten op trage of haperende communicatie. Hoezeer je je stotteren psychologisch ook accepteert, de recruiter, de klant of de directeur selecteert in de praktijk nog altijd op daadkrachtige, vlotte en vloeiende spraak. Door de fysieke oorzaak bij de bron (het middenrif) aan te pakken, elimineer je de blokkades en neem je de professionele drempels voorgoed weg.
Heb je nog andere vragen? Maak hier een afspraak wanneer het je uitkomt of stel je vraag direct via Whatsapp:
Wetenschappelijke doorbraak
Ontdek de wetenschappelijke basis achter onze unieke ademhalingsmethode en waarom het succes blijvend is.
Lees meer >
Hoe het werkt
Hoe ziet een training eruit? Bekijk hoe de methode in de praktijk werkt én wat de media over ons schrijft.
Lees meer >
Nazorg & blijvend resultaat
Een stottervrij leven is voor altijd. Lees hoe wij onze cursisten ook ná de training intensief blijven begeleiden.
Lees meer >
Vergoeding & zorgverzekering
Wordt de training vergoed? Bekijk hier de mogelijkheden en informatie over de dekking door zorgverzekeraars.
Lees meer >
Meestal krijgen mensen die stotteren hetzelfde advies: je moet er mee leren leven. Bij Del Ferro kijken we hier al bijna 50 jaar heel anders naar.
Wat als de oplossing niet begint bij het accepteren van stotteren, maar bij het aanpakken van wat er tijdens het spreken fysiek gebeurt?
De Del Ferro-methode biedt een gerichte oplossing voor stotteren die bij traditionele logopedie onderbelicht blijft.
Laat je e-mailadres achter en ontdek in onze gratis e-mailserie:
Meld je nu aan en ontvang de inzichten die je nergens anders vindt:
Sophie
Ik pluk nog elke dag de vruchten van de Del Ferro stottertherapie
Ik pluk nog elke dag de vruchten van de Del Ferro stottertherapie
Inmiddels is het 2 jaar geleden dat ik de 5-daagse stottertherapie heb gevolgd. Sinds mijn jeugd heb ik gestotterd. Dit ging vooral in fases. Tijdens stress merkte ik dat het erger werd en ik er geen controle meer over had.
Na jarenlang stottertherapie gevolgd te hebben, had ik wat trucjes geleerd. Maar het stotteren was nooit volledig weg. Bij Del Ferro ben ik intensief en serieus aan de slag gegaan en pluk er nog elke dag de vruchten van. Van het vermijden van presentaties, geef ik ze nu moeiteloos. Ik gun het iedereen om weer controle te ervaren over het spreken!
Sophie
LGM Hoff
We hebben een wonder meegemaakt
We hebben een wonder meegemaakt
Onze dochter (10) stotterde sinds haar vijfde. Bij de lokale stottertherapeut kregen we te horen: ‘leer ermee leven’ en ‘ze heeft mooie soepele stotters’. Na lang twijfelen naar Del Ferro gegaan. Daar hebben we een wonder meegemaakt. Ze stottert niet meer. Het is ongelooflijk.
Ik vind het erg dat de lokale stottertherapeut ons afraadde om naar Del Ferro te gaan. Ook kregen we te horen: ‘als je daar naar toe gaat, stopt het bij mij’. Ik zou Del Ferro iedereen aanraden!
LGM Hoff
Lante
Del Ferro bereidt je ook voor op onbegrip en onrealistische verwachtingen van een gehaaste en vloeiend sprekende maatschappij
Del Ferro bereidt je ook voor op onbegrip en onrealistische verwachtingen van een gehaaste en vloeiend sprekende maatschappij
Als 13-jarige kwam ik binnen bij Del Ferro. Door het toepassen van de methode sprak ik steeds vloeiender! Maar ik ervaarde dit destijds wel als een topsport: Het was namelijk best pittig om dit tegenover mijn leeftijdsgenoten consequent toe te passen.
Laatst besloot ik terug te gaan naar het Del Ferro Instituut voor een filmproject over stotterende jongeren. Mij viel op hoe Patrick zijn passie en enthousiasme nog precies hetzelfde was. Hij vertelde mij in alle eerlijkheid hoe de cursus is doorontwikkeld in de acht jaar tijd dat ik er niet was geweest. Tijdens meeloopdagen viel mij op dat de uitdagingen waar stotterende mensen en cursisten mee te maken krijgen, erkent en besproken worden tijdens de cursus. Dit zie ik zelf als een essentiële toevoeging.
Lante
Marieke • moeder
We zijn nu 6 maanden verder en onze zoon heeft niet meer gestotterd!
We zijn nu 6 maanden verder en onze zoon heeft niet meer gestotterd!
Onze zoon heeft in 2023 de 5-daagse stottertherapie gevolgd bij Del Ferro. Het was een zeer intensieve week waarin hij de methode heeft geleerd. Maar het echte werk begon pas in de weken en maanden daarna. Dan moet je de methode blijven toepassen en automatiseren. In die maanden is hij nog goed begeleid om de methode goed te blijven toepassen.
We zijn nu 6 maanden verder en onze zoon heeft niet meer gestotterd! De methode bracht hem controle over het spreken en veel meer zelfvertrouwen.
Marieke • moeder
Jacolien
Als je zelf de techniek consequent toepast, heb je gegarandeerd succes!
Als je zelf de techniek consequent toepast, heb je gegarandeerd succes!
Ik heb jaren gestotterd. Als kind, maar ook als volwassene, heb ik meerdere keren logopedie gevolgd. Zonder succes, waarbij gezegd werd: je komt er niet meer vanaf, je moet ermee leren leven. Ik had het deels een plekje gegeven, maar ik merkte dat ik moeite had om informatie goed over te brengen en dat vond ik heel irritant.
Daarom heb ik gekozen voor Del Ferro. Vanaf dag 1 heb ik deze kans aangegrepen. De training en begeleiding is top.
Jacolien
Diana
Door Del Ferro heb ik mijn vak kunnen uitoefenen!
Door Del Ferro heb ik mijn vak kunnen uitoefenen!
Ik ben Del Ferro eeuwig dankbaar, want daardoor heb ik mijn vak kunnen uitoefenen!
In het verleden ben ik bij Del Ferro behandeld door het aanleren van de juiste middenrifademhaling. Hetgeen het stotteren en hyperventileren subiet en resoluut deed verdwijnen. Thans hoor ik als werkzaam psycholoog nog steeds geweldige resultaten en berichten van dit instituut. Chapeau, een absolute aanrader!
Diana
Deddel
Ongelooflijke transformatie, technieken die echt impact maken
Ongelooflijke transformatie, technieken die echt impact maken
Sinds de samenwerking met Del Ferro hebben we een ongelooflijke transformatie gezien bij onze zoon Andre. Zowel op de tennisbaan als op school zijn zijn negatieve innerlijke dialoog en felle reacties drastisch verminderd; hij is nu in staat om zijn emoties veel sneller te resetten.
De aangeleerde technieken helpen hem om tot rust te komen, gecentreerd te blijven en zelf oplossingen te vinden op uitdagende momenten. Als ouder is het werkelijk levensveranderend om te zien hoe hij dit zelfvertrouwen en deze emotionele controle heeft ontwikkeld. De begeleiding is doorspekt met zoveel warmte en zonder enig oordeel; dit werk maakt echt een wezenlijk verschil in de levens van kinderen en hun gezinnen.
Deddel
Rover
40 jaar na dato nog steeds stottervrij dankzij Del Ferro
40 jaar na dato nog steeds stottervrij dankzij Del Ferro
Ik heb 40 jaar geleden de stottertraining gevolgd bij Del Ferro. Voor de training had ik meerdere spraaktherapieën gevolgd; zonder resultaat. Ik stotterde heel erg en we hadden het al bijna opgegeven dat ik er ooit nog vanaf zou komen. Ik ben niet alleen vrij geworden van stotteren, maar het heeft mij ook gevormd tot een doorzetter die nooit opgeeft.
Ik heb een functie in de luchtvaart waar ik veel contact heb met mensen. Een functie die ik nooit had kunnen hebben als ik nog gestotterd had. Ik beveel Del Ferro van harte aan omdat het recht door zee is en de enige therapie die mensen bewezen van het stotteren afhelpt en houdt.
Rover
Deze beoordeling is gedeeld via Trustpilot
Thijs • 14 jaar
De training bij Del Ferro volgen is mijn beste keuze geweest
De training bij Del Ferro volgen is mijn beste keuze geweest
Al van jongs af aan stotterde ik. Dit had zoveel invloed op mijn leven dat ik steeds stiller en teruggetrokkener werd. Bij Del Ferro heb ik veel geleerd, maar ben ik ook uitdagingen aangegaan om mijn spreekangst te overwinnen. Aan het einde van de eerste middag sprak ik stottervrij en dat is zo gebleven!
De docenten hebben in hetzelfde schuitje gezeten en weten wat cursisten meemaken. Ze sleepten ons er doorheen met hun persoonlijke verhalen en humor. De training is een absolute aanrader en de investering dubbel en dwars waard. Wat onmogelijk leek, is mogelijk geworden.
Thijs • 14 jaar
Praktische kennis, wetenschappelijke achtergronden en waardevolle adviezen. Blader ook door onze andere inhoudelijke pijlers om direct te ontdekken hoe de spreekmethode en mindsettraining zorgen voor een stottervrij leven.
Bij Del Ferro kijken we heel anders naar stotteren. De sleutel tot vloeiend spreken zit namelijk niet in je hoofd, maar in een specifieke fysieke handeling die je direct regie geeft.
Laat je e-mailadres achter en ontvang direct onze belangrijkste inzichten in je mailbox:
Meld je nu aan en ontvang de inzichten die je nergens anders vindt:
Bijna iedereen die stottert krijgt te horen: je moet er maar mee leren leven. Bij Del Ferro kijken we hier heel anders naar.
De sleutel tot vloeiend spreken zit namelijk niet in je hoofd, maar in een specifieke fysieke handeling die traditionele logopedie vaak over het hoofd ziet.
Laat je e-mailadres achter en ontdek direct hoe je weer complete controle over je stem krijgt.
Meld je nu aan en ontvang de inzichten die je nergens anders vindt:
