Ga naar de inhoud 
Primair stotteren
Mensen beginnen op verschillende momenten en om uiteenlopende redenen te stotteren, zonder dat er één specifieke oorzaak is. Hoewel vaak gedacht wordt dat stotteren erfelijk is, ondersteunt bewijs dit niet, vooral niet als bij eeneiige tweelingen één kind stottert en het andere niet.
Stotteren start meestal tussen het tweede en zesde levensjaar, een periode waarin ongeveer 4% van de kinderen minder vloeiend spreekt. Dit is begrijpelijk, gezien spreken complex is en oefening vereist. In deze fase groeit de woordenschat snel, terwijl kennis over zinsbouw en spreekvaardigheid nog in ontwikkeling zijn.
Dit tijdelijke struikelend spreken, bekend als primair stotteren, staat los van echt stotteren en verdwijnt meestal vanzelf. Echter, bij één op de drie kinderen evolueert dit naar daadwerkelijk stotteren, waarbij de vloeiendheid overgaat van ontspannen naar gespannen haperingen.
Secundair stotteren
Na struikelen over woorden door enthousiasme of haast, kan écht secundair stotteren ontstaan. Dit is zichtbaar als kinderen blijven hangen op dezelfde letters, bepaalde woorden of situaties vermijden, fluisterend spreken of dingen aanwijzen in plaats van benoemen. Hun ongemak is duidelijk als ze vastlopen. Fysieke reacties kunnen volgen, zoals ongecontroleerde gezichts- of ledemaatbewegingen, rood worden, de tong uitsteken, tikken met een voet of hand, en in extreme gevallen, zichzelf slaan om woorden uit te spreken.
Secundair stotteren kan getriggerd worden door heftige emotionele gebeurtenissen, zowel positief als negatief. Soms is er geen duidelijke oorzaak. Zodra secundair stotteren ontstaat, leidt dit tot een angstig verwachtingspatroon dat het stotteren verergert of in stand houdt.
Hoewel sommige kinderen op latere leeftijd over hun stotteren heen groeien, is het belangrijk om vroegtijdig actie te ondernemen. Zonder ingrijpen kan stotteren blijvend zijn.
Soms begint stotteren pas op latere leeftijd, vaak door een emotioneel trauma of onzekerheid tijdens de puberteit. Na de puberteit is het zeldzaam dat iemand begint met stotteren.
Jongens stotteren ongeveer drie keer zo vaak als meisjes. De reden hiervoor is onbekend. Mogelijk heeft het te maken met de snellere ontwikkeling van meisjes in lichamelijke, taalkundige en motorische vaardigheden. Jongens krijgen vaak een meer prestatiegerichte opvoeding, wat extra druk op vloeiend spreken kan leggen. Bij meisjes komen bepaalde aandoeningen, zoals hyperventilatie en eetstoornissen, vaker voor.
Psychologische oorzaken van stotteren
Wie de psychische oorzaak van stotteren onthult, zou daarmee ook de sleutel tot de oplossing van veel menselijke problemen gevonden hebben. Deze uitspraak benadrukt dat het vaststellen van een specifieke psychische oorzaak van stotteren complex is. De diversiteit aan ontwikkelde therapieën weerspiegelt de uiteenlopende meningen over wat die psychische oorzaak precies inhoudt.
De Del Ferro methode is niet gebaseerd op conventionele theorieën over psychische oorzaken van stotteren. Deze methode richt zich op de dagelijkse realiteit van mensen die stotteren, met het idee dat fysiek functioneren aanzienlijk bijdraagt aan het emotionele welzijn en zelfvertrouwen. Het unieke van de Del Ferro methode ligt in de fysieke aanpak, met specifieke training van het middenrif, ook bekend als het diafragma, dat de borst- en buikholte scheidt.
De Del Ferro methode is grondig wetenschappelijk onderzocht aan verschillende universiteiten en in ziekenhuizen. Onderzoekers bestudeerden röntgenopnamen van het middenrif van zowel stotterende mensen als personen met een vloeiende spraak. Uit deze studies bleek dat het diafragma van mensen die stotteren tijdens het spreken onregelmatige bewegingen vertoont. Bovendien probeert iemand die stottert te spreken terwijl hij tegelijkertijd inademt, wat zelfs voor mensen die niet stotteren onmogelijk is!
Conclusie
Bij Del Ferro beschouwen we stotteren als een lichamelijke aandoening met een psychische basis. Principieel richten wij ons niet op de aanleiding van het stotteren, aangezien deze voor iedereen verschillend is. De focus ligt op het oplossen van het stotterprobleem, niet op het begin ervan.
De Del Ferro methode biedt tienduizenden stotterende mensen in Nederland een reëel uitzicht op een definitieve oplossing voor hun probleem. Dit geldt ook voor hun talrijke lotgenoten wereldwijd, in plaats van het uitvoeren van oeverloze psychoanalyses om de psychische oorzaak van stotteren te achterhalen.
