Ga naar de inhoud Stotteren overwinnen en spreekangst doorbreken begint bij het begrijpen en beheersen van je belangrijkste ademhalingsspier: het middenrif. Maar werkt de specifieke flankademhalingstechniek fysiologisch gezien echt anders dan een normale ademhaling? Om hier een helder en onomstotelijk antwoord op te krijgen, zijn de bewegingen en vormveranderingen van het middenrif nauwkeurig onderzocht met behulp van medische technologie.
Hieronder vind je de fysiologische resultaten van het wetenschappelijk onderzoek waarbij de fysieke effecten van de Del Ferro methode via röntgendoorlichting live in kaart zijn gebracht.
In het kader van de proefnemingen met de middenrifademhaling werden de bewegingen van het diafragma onder röntgendoorlichting geobserveerd. Bij deze proeven werden de excursies en de vormveranderingen van het middenrif onder doorlichting bekeken. Alvorens deze proeven te beschrijven, dienen enkele begrippen te worden toegelicht.
Het diafragma of middenrif is een platte spier, die de afscheiding vormt tussen de borst- en buikholte. In het lichaam heeft deze spier de vorm van een koepel, waarbij de top van de koepel aan de bovenzijde iets afgeplat is. Dit platte gedeelte in het midden van deze spier heet het centrum tendineum. Dit bestaat uit een peesblad. De ruimte die gevormd wordt tussen het uiteinde van de spiervezels van het middenrif en de thoraxwand noemen we de sinus costo-diaphragmatica. Wil je dieper in de medische anatomie en de embryonale ontwikkeling van deze spier-peesplaat duiken? Lees dan ook het achtergrondartikel over de anatomische werking van het diafragma.
De proeven bestonden hieruit, dat bij een aantal proefpersonen de excursies van het diafragma gemeten werden bij een maximale in- en uitademing volgens de gebruikelijke ademhalingstechniek. Vervolgens werden dezelfde metingen verricht, waarbij de proefpersonen nu moesten ademen volgens de middenrifmethode van Del Ferro. Deze metingen werden enkele keren herhaald, ook in omgekeerde volgorde. Van de uitkomsten werd de gemiddelde uitkomst (meetwaarde) per persoon als maatgevend aanvaard.
Een volgende proef bestond uit het meten van de diafragma-excursies voor beide typen ademhaling, waarbij de proefpersonen zo lang mogelijk drie noten – zangtoon – aanhielden, waarna er bij een volgende proef zo lang mogelijk een sisklank werd aangehouden. De resultaten van deze proeven vind je vermeld in afbeelding 1.
Afbeelding 1
Afbeelding 1
Hierbij de vertalingen van de Nederlandstalige teksten uit de afbeelding:
SIS-KLANK →
NOTEN-KLANK →
MAXIMALE EXPIRATIE →
RESP. INSPIRATIE →
CENTRUM TENDINEUM →
DIAFRAGMA EXCURSIES IN CM. →
SINUS COSTALIS →
normaal →
delferro →
T = getraind →
N = normaal →
S = stotteraar →
Afbeelding 1
Hierbij de vertalingen van de Nederlandstalige teksten uit de afbeelding:
SIS-KLANK →
NOTEN-KLANK →
MAXIMALE EXPIRATIE →
RESP. INSPIRATIE →
CENTRUM TENDINEUM →
DIAFRAGMA EXCURSIES IN CM. →
SINUS COSTALIS →
normaal →
delferro →
T = getraind →
N = normaal →
S = stotteraar →
Daar bij verschillende proefpersonen bleek dat het centrum tendineum soms een geringe beweeglijkheid toonde, hebben we bij een groot deel van deze proefpersonen de excursies van het centrum tendineum alsook die van de sinus costo-diafragmatica bepaald. Uit afbeelding 1 blijkt dat de excursies van het diafragma en die van de sinus costo-diafragmatica bij de diverse proefpersonen sterk verschillen.
Tevens blijkt dat de meeste proefpersonen een duidelijk lagere diafragmastand tonen bij maximale inademing volgens de flankademhalingsmethode in vergelijking met de stand verkregen na maximale inspiratie volgens de gebruikelijke ademhalingstechniek.
Gemiddeld genomen blijkt de excursie van het centrum tendineum in caudale richting – naar beneden toe – een toename van ongeveer 25% te tonen, terwijl de verplaatsing van de onderrand van de sinus costo-diafragmatica zelfs 35% meer bedraagt bij maximale inspiratie volgens de middenriftechniek ten opzichte van de gebruikelijke ademhaling.
Door ons is er bij maximale uitademing geen duidelijk hogere stand van het diafragma gevonden bij het toepassen van de twee verschillende ademhalingstypen. Bij een herhaling van deze proef, terwijl de proefpersonen zo lang mogelijk drie noten zangtoon aanhielden, bleek er echter wél een verschil te constateren ten gunste van de middenrifademhaling.
Bij de drie-notenproef bleek het centrum tendineum plusminus 29% verder te stijgen en bedroeg de toename van de verplaatsing van de sinus costo-diaphragmatica zelfs 42%. Dezelfde proeven met een sisklank herhaald leverden waarden op van respectievelijk 20 en 25%.
Wij vroegen ons af wat een lagere stand van het diafragma nu wel voor betekenis zou kunnen hebben voor het volume van de thorax. Voor mij als radioloog komt allereerst het bekijken van het thoraxvolume in aanmerking. Afbeelding 2 toont de thoraxfoto’s van een proefpersoon die op de gebruikelijke manier ademt. De foto linksboven is genomen bij maximale expiratie, rechtsboven bij normale expiratie, linksonder bij normale inspiratie en vervolgens rechtsonder bij maximale inspiratie.
Afbeelding 2
Van al deze foto’s, in voor-achterwaartse en zijdelingse richting gemaakt, hebben we de contouren over elkaar geprojecteerd weergegeven in de afbeeldingen 3 en 4. Uit deze figuren blijkt dat we bij vergroting van het thoraxvolume van maximale expiratie tot maximale inspiratie met een alzijdige vergroting van het volume te maken hebben.
Afbeelding 3
1 | Maximale expiratie
2 | Normale expiratie
3 | Normale inspiratie
4 | Maximale inspiratie
Afbeelding 4
1 | Maximale expiratie
2 | Normale expiratie
3 | Normale inspiratie
4 | Maximale inspiratie
Vervolgens hebben we de contouren over elkaar heen geprojecteerd (afbeelding 5) van foto’s die gemaakt zijn van een proefpersoon die bij de ene opname maximaal inspireerde op de gebruikelijke manier en op de andere opname maximaal inspireerde volgens de middenrifademhalingstechniek van Del Ferro. Men zou kunnen stellen dat er een verandering van het thoraxvolume optreedt ten gunste van de basale – onderste – longsegmenten, waardoor er dus een veranderde ventilatiedistributie zou optreden. Aangezien het basale gedeelte van de longen beter doorbloed is, zou dit kunnen leiden tot een verbeterde ventilatie-perfusieverhouding door het toepassen van de middenrifademhalingstechniek van Del Ferro.
Afbeelding 5
N | Normaal
F | Middenrifademhaling
Met behulp van röntgendoorlichting is tijdens de proefnemingen onomstotelijk zichtbaar gemaakt in hoeverre een bewust gebruik van het middenrif een sterkere afplatting van de diafragmakoepel ten gevolge heeft.
In absolute cijfers levert dit een spectaculair contrast op: bij een normale ademhaling zakte de centrale peesplaat gemiddeld slechts zo’n 1,5 cm naar beneden. Met de specifieke middenrifademhaling van Del Ferro was dat daarentegen soms wel 6 cm. Dit verklaart direct de enorme toename in functioneel longvolume en de fysieke controle over de ademstroom.
Hoewel de bovenstaande metingen de fysieke verplaatsing van het middenrif in centimeters aantonen, zijn de visuele observaties van de vijftien proefpersonen in de Mariastichting minstens zo fascinerend. Onder de röntgendoorlichting werd destijds exact vastgelegd hoe een spreekblokkade de natuurlijke ademstroom fysiologisch ontregelt.
Wanneer je kampt met een spreekblokkade, zie je op de röntgenbeelden dat de opwaartse adembeweging van het middenrif op de volgende manieren abrupt wordt verstoord:
Lichte haperingen (fladderen)
Bij een korte spraakonderbreking begint het middenrif plotseling licht te trillen of te ‘fladderen’. De uitademing stagneert, waarna er vaak een reflexmatige, korte inademing volgt voordat de uitademing en de spraak weer moeizaam worden voortgezet.
Ernstige blokkades (fysiologische twijfel)
Bij zwaarder stotteren is er een heftigere vorm van fladderen zichtbaar. Het middenrif lijkt fysiologisch gezien te ’twijfelen’ tussen in- of uitademing. Het kost het lichaam hoorbaar en zichtbaar tijd om deze blokkade op te heffen.
Voortdurend stotteren (de tandradbeweging)
Bij een continue spreekblokkade is er tijdens de gehele uitademing een constante, trillende bibberbeweging van het middenrif te zien. Soms schokt de spier in een soort ’tandradbeweging’ omhoog.
Al de bekende uiterlijke krampen, zoals het persen met de lippen of het meebewegen van het hoofd, zijn simpelweg het gevolg van deze fysiologische spierstrijd van binnenuit. Op het stottermoment probeer je te praten, terwijl het middenrif feitelijk afplat (inademt). Omdat dit anatomisch onmogelijk is, slaat de ademstroom op slot.
Deze radiologische resultaten leveren het harde, fysiologische bewijs dat de flankademhalingsmethode van Del Ferro wezenlijk verschilt van de gebruikelijke ademhaling. Door de gerichte training van het middenrif optimaliseer je niet alleen de longventilatie en de doorbloeding, maar krijg je ook de volledige fysieke controle terug die nodig is om stottervrij te kunnen spreken.
Het is hiermee wetenschappelijk aangetoond dat je de fysieke oorzaak van stotteren actief kunt beïnvloeden en corrigeren. Dit Nederlandse onderzoek sluit dan ook naadloos aan op andere wereldwijde medische doorbraken. Lees hier meer over het internationale wetenschappelijke onderzoek van prof. P.T. Macklem.
Wil je zelf ervaren hoe we deze fysiologische inzichten toepassen in de praktijk of wil je direct verder navigeren? Kies hieronder jouw volgende stap:
Hoe werkt de methode?
Ontdek hoe we dit fysiologische bewijs omzetten in een praktische spreektechniek. Bekijk hier direct ons 5-stappenplan.
Lees meer >
Wetenschappelijke onderbouwing
Lees het complete overzicht van al het medische en wetenschappelijke onderzoek naar stotteren.
Lees meer >
Nazorg & resultaat borgen
Medisch bewijs is één, maar hoe houden we dit vast? Lees hoe we met ons nazorgtraject een terugval stotteren voorkomen.
Lees meer >
Reken definitief af met stotteren en spreekangst door het trainen van je belangrijkste ademhalingsspier: het middenrif. De Del Ferro methode geeft je de controle terug om weer volledig vloeiend en met zelfvertrouwen te spreken in elke situatie, van een informeel gesprek tot een presentatie voor een volle zaal. Kies hieronder de training die bij jouw leeftijd past en leer stottervrij spreken.
6 t/m 12 jaar
13 t/m 17 jaar
18 jaar en ouder
Bij Del Ferro kijken we heel anders naar stotteren. De sleutel tot vloeiend spreken zit namelijk niet in je hoofd, maar in een specifieke fysieke handeling die je direct regie geeft.
Laat je e-mailadres achter en ontvang direct onze belangrijkste inzichten in je mailbox:
Bijna iedereen die stottert krijgt te horen: je moet er maar mee leren leven. Bij Del Ferro kijken we hier heel anders naar.
De sleutel tot vloeiend spreken zit namelijk niet in je hoofd, maar in een specifieke fysieke handeling die traditionele logopedie vaak over het hoofd ziet.
Laat je e-mailadres achter en ontdek direct hoe je weer complete controle over je stem krijgt.
Meld je nu aan en ontvang de inzichten die je nergens anders vindt:
